Als nieuweling bij My Daily Shot of Culture is het tijd voor mijn blog-ontgroening. En dat betekent gelukkig voor mij dat ik naar een hele toffe dansvoorstelling mag. De voorstelling ‘Uniform’ gaat vanavond, na groot succes op het Oerol festival, opnieuw in première in het Maas theater en dans. Dit is tevens mijn eerste dans performance en ik heb geen idee wat ik kan verwachten wanneer ik het theater betreed. Langzaam druppelt er steeds meer rood het cafeetje voor de zaal binnen. Dat is niet geheel toevallig. Aan de bezoekers is gevraagd om iets roods aan te trekken. Rode broeken, overhemden en jurken verzamelen zich voor de deur van de zaal om naar binnen te gaan en als een rode massa betreden we de uitverkochte zaal. Daar gaan we!

Het is muisstil als een man in een conciërge-outfit de zaal betreed. Ik kijk toe hoe de man langzaam met een bezem langs het publiek gaat. Het voelt absurdistisch aan. Vervolgens verschijnt er een dokter. Ze lijkt vergeetachtig en is zich niet bewust van de bezemende conciërge. Daarna volgen een soldaat en caissière.

Wat hebben ze nu met elkaar te maken? Helemaal niks. Ze leven volledig in hun eigen bubbel, druk bezig met eigen taken. Ze dansen hun eigen dans, zonder naar hun omgeving te kijken. Het voelt vreemd aan en tegelijk confronterend. Dansen wij ook in het dagelijks leven allen voor onszelf? De dansers botsen tegen elkaar, gooien elkaars spullen om en weten niet goed waar ze nu heen moeten.

Maar dan lijkt er iets te veranderen. De dans wordt steeds meer synchroon en muziek bonkt harder en sneller door de boxen heen. Langzaam ontdoen de dansers zich van hun individualistische kledingstukken en komt er een felrood ‘uniform’ onder vandaan. Het voelt nog aftastend, de dansers lijken voorzichtig met elkaar om te gaan. Voor het eerst lijken ze elkaar echt te zien, ze pakken elkaar vast en vormen steeds meer een geheel.

Danceperformance 'Uniform' Maas theater en dans

De muziek verandert, ik hoor tonen van volksmuziek met een moderne draai eraan. De voormalige caissière maakt vrolijke en krachtige kreten. Waar eerst nog kleine verschillen in het uniform te bespeuren zijn, zien de dansers er nu volledig hetzelfde uit. Ze spelen op elkaar in en zijn volledig ‘uniform’. De boodschap van de voorstelling lijkt me steeds duidelijker te worden. Het is een streven geworden om jezelf zoveel mogelijk te onderscheiden van de rest. En dat wordt ook constant van ons gevraagd in deze maatschappij. Wanneer je bijvoorbeeld solliciteert voor een baan is een van de eerste en meest gestelde vragen; wat onderscheidt jou van de rest? Het gevolg is dat we ons steeds meer richten op onszelf en het collectief vergeten.

Ik ben verrast als ik de zaal verlaat na het harde applaus. Het was een voorstelling die het onderwerp ‘meer een collectief zijn’ concreet wist te vertalen naar sterke en uitbundige volksdans. Vroeger zei mijn moeder altijd: ‘Je hoeft niet mee te lopen met de rest, je moet gewoon jezelf zijn’. Maar misschien is het niet verkeerd om zo nu en dan een meeloper te zijn en niet alleen te hoeven dansen met jezelf.

Het is ook een van de motivaties van maker Nastaran Razawi Khorasani. Zij stelt in een interview met het Maas theater en dans: “We leven in een sterk geïndividualiseerde wereld en kiezen vaak voor onszelf. We zijn voortdurend bezig met wie we zelf zijn en wat onze mening is (…) Mijn inspiratiebron is volksdans, omdat het voor mij de ultieme manier is van samenkomst, met de groep iets doen voor de groep. Ik heb een grote liefde voor volksdans omdat het de beste manier is om jezelf te vergeten.


De voorstelling ‘Uniform van Maas theater en dans is nog te zien t/m 9 april 2020. Kijk voor meer informatie en tickets op maastd.nl | photo: Nichon Glerum