Elbow freeze, headspin, air flare

Ik loop door stormachtig Rotterdam. Ik bezoek voor het eerst een voorstelling van Maas theater en dans, met vanavond op het programma: B-BOY, een breakdance performance. In de verte zie ik het Maaspodium al opdoemen. Het ziet er gezellig uit, je kunt zo door de grote glazen pui naar binnen kijken. Binnen is de bar geopend en worden aan een paar tafeltjes de laatste paar happen van het diner naar binnen geschoven.

We lopen de zaal in. Waar bij een theatervoorstelling met witte stickers de plekken van decorstukken wordt aangegeven, zie ik rechts vooraan een dynamische wirwar van witte, gele en blauwe lijnen op de vloer geplakt. Later zal ik bedenken dat dat de plek is waar verschillende lichaamsdelen op zullen landen, in plaats van decorstukken. Links achterin staat een grote houten stellage waar de b-boys later doorheen, op, af en omheen zullen rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Kick up, macaco, swipe

De voorstelling is gemaakt door door regisseur Jolanda Spoel, de dansers zijn Tim Jansen, Remses Rafaela, Pom Arnold, Dietrich Pott en Kenji Hendriks en de regie is in handen van Jolanda Spoel. Het publiek is jong en laat goed van zich horen. Er wordt veel geklapt en “oh” en “ah” uitgeroepen. Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe naar lucht moet happen omdat ik vergeet gewoon door te ademen tijdens een moeilijke move. En… wat moet ik vaak lachen. Ik zit vijf kwartier te kijken naar 5 alfamannetjes die elkaar en het publiek proberen te imponeren. De ondeugende lachjes en plagerijtjes van de mannen maken het publiek aan het lachen.

De borstkassen gaan vooruit en de kinnen omhoog als b-girl Sheyda Darab (Miss Two Face) vanaf haar stoel het podium op loopt. Ze danst een solo in dansstijlen als experimental, house, hip hop, waacking (net als voguing ontstaan uit de Amerikaanse LGBT scenes van de jaren ’70) en krumping (hiphop-dansvorm waarin je ook mime en wilde Afrikaanse tribal-dance terugziet). Bij iedere voorstelling zal een andere gastdanser de dansvloer op lopen. Uiteindelijk zwicht Remses voor haar verschijning en dansen ze een duet. Hij geeft haar zijn handschoen cadeau. Maar vraagt die op aandringen van de andere mannen – “Wat doe je nou man? Die heb je nog nodig!” – na 3 minuten al weer terug.

Halo, windmill, flat flare

De b-boy uithangen op de theatervloer, gaat de mannen heel natuurlijk af. Tussendoor horen we persoonlijke verhalen van de dansers en leren we hen en de breakdancewereld een beetje beter kennen.

“Het is nooit af, je bent nooit klaar. Die vrijheid is voor mij belangrijk.”

“Mijn vlammetje was gewoon uit.”

Het geeft de dansers karakter en sympathie mee, zoals ze zich zo kwetsbaar opstellen. De voorstelling doet me zelfs éven geloven dat ik al deze kunsten zelf ook ooit zou kunnen maken, als ik maar hard genoeg train. Want dat is overduidelijk de rede waarom deze mannen zo ver zijn gekomen. Deze voorstelling zou ik willen aanraden aan iedereen die wel een lesje hiphopcultuur kan gebruiken of openstaat voor een ode aan breakdance.


De theatervoorstelling B-Boy is nog te zien tot en met 12 december 2019 en toert door het hele land. Wil je meer weten over de voorstelling? Kijk daarvoor op www.maastd.nl