Ik bezocht Showtje tof doen van Maas theater en dans. Ik ken de Parade in Rotterdam nog niet, dus ik moet even zoeken waar ik heen moet. In de verte steekt een cowboy op een rodeostier meters boven de menigte uit. Dat zal het zijn. Bij de tent staan twee gasten in strakke cowboypakkies trucjes te doen. Freek en Jurriën klimmen op en in elkaar, slaan op mekaars sixpacks – “doet me niks!” – en winden het publiek voor de show begonnen is al om de vinger. Mannen krijgen high fives, vrouwen krijgen knipogen. De oudere dames naast me gaan op hun tenen staan om alles mee te krijgen en kunnen niet stoppen met giechelen. Er staat inmiddels een aardige menigte om de tent en de vreselijk zelfverzekerde boys nemen ons mee naar binnen.

Met de ego’s van de jongens is de kleine tent eigenlijk al vol, maar er moet nog een mannetje of honderd naar binnen. De circus-cowboy act gaat door totdat het hele publiek een plekkie heeft gevonden. Freek klimt in een paal terwijl Jurriën zit te flirten met de meisjes op de eerste rij. De laatste mensen die binnendruppelen gaan op de grond en op de trappen zitten, maar dat maakt niemand wat uit, de sfeer zit er al goed in. Dan begint de openingsact. De oudere cowboy van de rodeostier, Joop heet ‘ie, heeft zich nu achter een keyboard geïnstalleerd en zet het openingsnummer in. Het gaat over hipstercowboys die lekker in hun velletje zitten. Terwijl Joop zingt, doen Freek en Jurriën een kek dansje waarbij ze hun spieren wederom goed in de picture zetten. Na de strakke choreo maken de twee een buiging waarna ze achter de schermen verdwijnen. Joop bedankt het publiek voor de aandacht en begint zijn spullen op te ruimen.

Achter de schermen horen we de jongens babbelen over hun optreden. Ze wisselen onzekerheden uit. Ging het wel goed? Vond het publiek het wel leuk? Het verschil met het showtje voor onze neus kan bijna niet groter. Dit zijn gewoon jongens die zich druk maken over wat anderen van ze vinden. Dan komen ze erachter dat het publiek er gewoon nog zit, en volgen er wat ongemakkelijke minuten waarin de twee nog even tof proberen te doen, terwijl ze ook wel weten dat de façade al is afgebrokkeld. Ze banjeren lachend en struikelend door de ruimte, op zoek naar iets zinnigs om te zeggen. Ze staan in hun ondergoed. Symbolisch, en leuk voor de eerste rij. Ze hebben geen repertoire meer en weten niet langer hoe ze zich tot hun publiek moeten verhouden. Want wat doe je als je geen tekst meer hebt, geen verhaal meer hebt om anderen (en jezelf) van te overtuigen, geen masker meer hebt om je achter te verschuilen?

Photo: Nichon Glerum

Dan volgt een bekentenis: “wij kunnen niks” zegt Freek. In plaats van hun spieren laten ze nu de achterkant van hun tong zien, waarmee ze meer sympathie oogsten bij de meisjes op de eerste rij. Er volgt een mooi meerstemmig folknummer en een ingewikkelde circusact, waarna de echte buiging aangeeft dat het showtje tof doen voorbij is. Ze krijgen een staande ovatie. Eenmaal buiten zie ik allemaal blije gezichten.

‘Showtje tof Doen’ is een luchtig pleidooi tegen het altijd maar tof willen doen, tegen het altijd maar leuk gevonden willen worden. Als je de ander altijd enkel als publiek ziet, doe je jezelf en de ander tekort. Paradevermaak voor alle leeftijden met een thema waarin veel mensen zich zullen herkennen.


De voorstelling ‘Showtje tof doen’ van Maas theater en dans is deze zomer te vinden op de Parade en reist van Rotterdam mee naar Utrecht en Amsterdam. Kijk voor meer informatie en tickets op: www.deparade.nl