Emoties. Veel emoties. Dat is wat ik ervoer tijdens het zien van de theatervoorstelling Victory, een productie van MAAS Theater en Dans. Onverwacht, want voor ik naar het theater ga, bekijk ik eigenlijk nooit wat er op het programma staat. De informatie die ik had en wilde hebben was te omvatten in één zin: “Vrijdagavond speelt MAAS het theaterstuk Victory in Theater De Krakeling in Amsterdam, kom je ook?” Voor de rest was het één grote, blije verrassing. 

Wat ik dus ook niet wist, was dat Theater De Krakeling een kindertheater is. In de foyer was het een drukte van jewelste. Rennende en gillende jongeren, maar ook jongeren die hun eigen smartphone in de hand hadden en online druk bezig waren om ‘selfies’ te delen of, zoals ik er één hoorde zeggen, een ‘shoutout’. Achteraf gezien de perfecte doelgroep om de boodschap van het theaterstuk aan over te brengen. 

Eenmaal in de zaal zorgden de jongeren voor een gezellige en een vermakelijke aanblik. Met weemoed dacht ik terug aan de tijd dat wij met de klas op uitje gingen naar een theater of museum: lachen, gieren, brullen. Toen de voorstelling begon en de docent nog even tussen de laatste twee klierende jongeren ging zitten, was het stil. De donkere theaterzaal werd gevuld door een groot scherm waarop verschillende mensen hun emotionele verhaal deden. Een paar minuten later kwamen diezelfde mensen tot leven op de theatervloer. 

Vanaf het eerste moment dat zij opstonden – allemaal gekleed in een lichtblauwe kleding op een lichtblauwe vloer met een lichtblauwe achtergrond – werd mijn aandacht getrokken en waren ook de jongeren in de zaal stil. De overweldigende energie van de acteurs had een positief effect op de kijker. Met gebruik van dans, theater, zang en slapstick vlogen zij over het podium. Op het eerste oog dacht ik dat de acteurs vijf stotterende robots waren met een kapotte batterij, maar al snel werd duidelijk dat de bewegingen van de acteurs hun gevoelens waren die niet overeenkwamen met de getoonde emoties in de werkelijkheid.

Dit gaat diep hè? Heel erg herkenbaar in de tijd waar social media aan het roer staat. Je vindt iets, je voelt iets, maar je wilt niet falen. Iedereen op Instagram, Facebook en Linkedin heeft ten slotte het perfecte leven en dat wil én moet jij ook volhouden. De manier waarop de acteurs hun emoties uitten was een aaneenschakeling van errors – gevoel en houding naar buiten toe kwamen nooit overeen. 

De theatervoorstellingen die ik vroeger bezocht, waren absoluut niet zo advanced als deze. Hippe dansen, bekende popliedjes, lichteffecten en het gebruik van een live-vlog-camera zijn van deze tijd en daar speelde Maas theater en dans goed op in. De jongeren werden duidelijk meegezogen in het verhaal en joelden mee als er iets gebeurde. Wederzijdse interactie, want ook de acteurs bouwden hun momentje met het publiek in. En ja, dat werkte aanstekelijk.

“Komisch treurig en geleidelijk aan zelfs wanhopig pijnlijk. Fouten worden groots gevierd en er wordt steeds mooier en virtuozer gefaald.

Wanneer ik nu achteraf de beschrijving van het theaterstuk lees, herken ik mij nog het meest in deze quote. De voorstelling is een rollercoaster van emoties. Het is pijnlijk en treurig, maar wordt toch op een vrolijke en grappige manier aan het licht gebracht. Relevant voor de jongeren van de huidige generatie, maar ook voor hun opa’s en oma’s en iedereen daar tussen in.

De theatervoorstelling Victory, van Maas theater en dans in samenwerking met Cecilia Moisio en Hit Me Productions is nog tot en met februari 2019 te zien en toert door het hele land. Wil je meer weten over de voorstelling? Kijk daarvoor op www.maastd.nl 

Foto’s: © PhileDeprez