Een zaal vol oude apparaten, televisies, koelkasten en wasmachines. Op de vloer liggen van die piepschuimenstukjes die je waarschijnlijk 3 jaar later nog ergens terug vindt. In het midden zijn twee mannen een grote vierkante tafel met een heel scala aan instrumenten rond aan het duwen.  De derde man vertelt over een droom. Zo begint het stuk Deep Blue van Project Wildeman.

 

 

Het hele stuk is een aaneenschakeling van geluiden die op allerlei manieren gebruikt worden. Soms heel zacht met een kleine echo, soms was het alsof ik me op een technofeestje waande. De dialoog, die af en toe tussendoor komt, is vaak een beetje absurdistisch. Er wordt van de hak op de tak gesprongen, maar dat maakt het heel interessant. Het vermogen van Project Wildeman om allemaal verschillende geluiden live bij elkaar te gooien en dat te laten klinken als één geheel is indrukwekkend.

Verder is het ook zeker een grappig stuk: de zaal heeft meerdere keren hardop gelachen om wat de heren nu precies aan het doen zijn. In het begin wist ik even niet waar ik was beland en wat ik ervan moest vinden. Dat bereikt een hoogtepunt als een van de heren om een nog onduidelijke reden naakt in de zaal staat. Maar dit blijkt ook weer de charme van Deep Blue te zijn: het absurdistische. Soms is het erg fijn om alles wat je ziet en hoort over je heen te laten komen. Wat wel duidelijk wordt, is dat Deep Blue vooral gaat over hoe mens en machine met elkaar omgaan. De vraag die centraal staat is:  wat gaat er gebeuren in de toekomst?

 

 

 

Na afloop vertelt een van de spelers: “De inspiratie voor het stuk komt vooral van de oerdrift die af en toe bij mij naar boven komt als machines bepalen waar ik wel of niet heen kan gaan. Zoals een poortje bij de metro dat niet open gaat nadat je je OV-chipkaart hebt gescand.” Verdere inspiratie kwam vooral van de vierkante tafel waarmee ze alle geluiden maken, omdat deze eigenlijk bepaalt wat de mensen horen. Het hoogtepunt van het stuk is het einde, waar de heren een flink feestje bouwen met live muziek en geluid. Stilzitten is geen optie en de zaal wordt uitgenodigd mee te dansen. Dus mijn tip: niet te veel nadenken over wat er precies gebeurt; laat het over je heen komen en dans vooral mee!

Deep Blue bezoeken? Check de site van Heimland Festival op 27, 28 en 29 juli.

Foto’s © Emma te Hietbrink